01 – Terugkijken Om Vooruit Te Kunnen Door Schematherapie

Thuis. Sleutels op hun plek, mijn jas uit, sjaal af, mijn oortjes uit, schoenen uit, sloffen aan en een kop koffie zetten voor mezelf. Ik heb iets te vieren, want ik ben 1 jaar verder en heb terug gekeken om vooruit te kunnen met mijn leven.

Je had me ruim een jaar geleden moeten zien. Zwaar overprikkeld, doodmoe en het wilde niet meer licht worden in mijn wereld. Manlief had gezegd dat ik hulp moest gaan zoeken, maar ik zag het niet zitten. Om toch iets te proberen om uit mijn dal te komen was ik naar de praktijkondersteuner bij de huisarts gegaan. Dat was Kurt. Hij had me aangeraden om Schematherapie te gaan volgen. O, in eerste instantie wilde ik daar niets van weten. Hij had me kort uitgelegd wat Schematherapie was. Het zou oude patronen herkennen die nu overbodig zijn in je leven. Dat ontstaat vaak in je jeugd door gemis, onveiligheid en te veel verantwoording.

Hou op zeg, daar zat ik echt niet op te wachten. Eigenlijk vond ik het ook niet eerlijk naar mijn ouders. Mijn moeder leeft al 8 jaar niet meer en mijn vader 11 jaar. Het voelde gek genoeg niet eerlijk. Het voelde alsof ik ze na hun overlijden verraadde ofzo. Kurt zei dat het niet zo was, het was echt geen verraad naar mijn ouders. Hij hield vol, bij de derde sessie gaf hij me een folder en het advies om deze eens door te nemen. Ik nam de folder aan, uit fatsoen, thuis zou ik hem weggooien. Kurt had dat gelijk door, omdat hij melde dat het oud-papier de dag ervoor was opgehaald. Nee, ik heb de folder niet gelezen. Dat was niet nodig. Voor mij bestond toeval die dag niet.

Onderweg naar huis appte ik Sofia met de vraag of ze thuis was en ik koffie bij haar kon drinken. Ze gaf meteen antwoord, vroeg of ik voor de rest van de dag plannen had, anders konden we wellicht een dagje naar Amsterdam, dat was maar een uurtje met de trein. Het was net tien uur geweest en het leek me wel fijn er even uit te zijn. Nog geen 10 minuten later belde ik bij haar aan. We besloten geen koffie te doen, maar direct naar het station te gaan en daar koffie te halen voor in de trein. In de trein vroeg ze hoe mijn sessie bij Kurt was geweest. Mijn sessie was best goed geweest zei ik, maar dat hij het weer over Schematherapie had gehad. Opeens stortte Fie een waterval aan woorden over me uit. Een collega van haar had het gedaan en dat was een ander mens geworden, het was fantastisch geweest en beste hulp die ze ooit had gehad, ze was terug bij haar basis, ze was niet meer onzeker, ze had zoveel verwerkt, het was een traktatie voor haarzelf geweest en die collega zou het iedereen aanraden.

Verbaasd had ik Fie aangekeken en gevraagd wie enthousiaster was, die collega of zij. Ze zei dat ik gewoon die folder moest gaan lezen en deed ik dat niet dan zou ze naar de huisarts gaan en om die folder te vragen om hem dan aan me voor te lezen. Het was niet nodig dat ze naar de huisarts zou gaan en ik gaf haar de folder. We hadden nog een half uur te reizen en ze begon hem voor te lezen. Aan het einde adviseerde ze me om dit te doen, het was precies zoals die collega had gezegd en bij die collega was het verschil zo groot, dat gunde ze mij ook. Toch bleef ik dat gevoel houden dat ik het niet kon maken naar mijn ouders. Volgens Fie was het goed dat ik er eens over na zou denken en wellicht eens verder zou zoeken op Google of via YouTube. Ik heb alleen geknikt. Ze begreep de hint.

Langzaam overstag

Toch was het zaadje geplant. Eind vorig jaar, toen ik nog dieper zat, besloot ik op Google te zoeken naar een psycholoog. De eerste die opkwam was Mel. Ik bekeek de site, er stond een tekst om zich voor te stellen, maar ook met welke klachten je bij haar terecht kon. De site oogde rustig en heel overzichtelijk. Ik kon een contactformulier invullen en dat deed ik. In het kort schreef ik wat er met me aan de hand was. Er waren wachtlijsten bij psychologen, maar dit had ik alvast gedaan. Het was december, dus als ik in januari antwoord zou krijgen vond ik dat prima. Die middag had ik echter al antwoord van Mel dat er ruimte was voor me en er werd me zelfs een datum aangeboden voor een intake-gesprek. Oef, dat viel me opeens rauw op mijn dak, dat had ik echt niet verwacht. Wat moest ik doen, ik was een beetje in paniek. Ik deed mijn laptop uit. Even niet.

De volgende morgen had ik nog een mailtje of ik de mail wel had gehad. Hierop beantwoorde ik de mail dat ik het had ontvangen en gelezen en dat ik het antwoord zo snel vond en ik pas antwoord in januari had verwacht. Die middag had ik alweer antwoord, als het te snel was dan konden we ook afspraak maken voor januari, ze wilde het aan mij over laten om een afspraak te maken. Dat er niet gepusht werd vond ik een verademing. Tja, ik was nog thuis door mijn burn-out, het kon nu nog wel. Dan had ik de intake maar gehad, kon ik kijken of er wel een klik was, anders moest ik alsnog verder zoeken. Ik mailde toch terug dat als het mogelijk was ik dan toch wel een intake wilde en ik binnen een week tijd had, mijn voorkeur was een vroeg tijdstip. Aan het einde van de middag belde ze en vroeg of ik twee dagen later al kon, ze had dan plaats om tien uur. Mel klonk vriendelijk en geduldig. Goed, ik zou gaan.

Twee dagen later was mijn intake en ik voelde dat het goed was. Ik deed mijn verhaal, vertelde dat Kurt me over Schematherapie had verteld en dat het wellicht iets voor me was. Mel knikte en zei dat die mogelijkheid er was, maar dat we konden kijken wat voor mij goed zou zijn. Het was een erg fijn gesprek geweest. Ze vroeg of ik nog tijd nodig had om na te denken om bij haar in therapie te gaan of dat ik al een afspraak wilde maken om te gaan starten. Ik heb direct een afspraak gemaakt, ik kon zelfs nog een keer voor de feestdagen komen. Die middag heb ik Kurt afgebeld. Ik heb het hem niet kunnen vertellen, want Kurt werkt niet meer in de praktijk bij de huisarts. Toch had hij wel gelijk, die Schematherapie was wat ik nodig had.